Smokinlere geçirilmiş, elmastan seyircileri sadık.
Yalancı bir tiyatroyum, kadifeden perdesi ağır.
Lanetlerin en azizi belki de bu:
Bucaksız yokluğumun mavi soğuğu,
En çok kalabalıklarında soluklanır.
Onlar gelir,
Onlar izler,
Onlar giderler…
Gecenin pervazına tüneyen sis
Yutar taptaze suretlerini.
Yaklaşan sıcak bakışlarına dönerim sırtımı,
O yakıcı gözlerde alevlenirken yeni sahneler,
Korlanan parıltımı kısarım.
Ve ben, en çok onlardan korkarım.
Repliğe boğar, anlamlarla ezerim ruhuma göz atanları.
Tek bir selam ardından kapanır benimle,
Bordoya çalan durgun kapılarım.
En yankılı tirad bile erişemez öz cevherime.
Duymamak için,
Görmemek için
Altın varakları tozsuz sahnemi hep tersine çeviririm.
Lanetlerin en acıtanı belki de bu!
Ben şu çamurdan küreye,
Unutma sanatıyla valse indim.
Ezberimde çürümüş sayısız monoloğum.
Hepsi zamanında, hiçbiri zamanla.
Ve her gece bir başka yalan söylerim.
Taşan salonlar alkışlar kristalden şovumu,
Ama durun!
Ben henüz kendi rolümü size biçemedim.
Var kalbim, güldüklerinde çiçek açmam.
Var gözüm, ağladıklarında ıslanamam.
Sahte kahkahalar, bayatlamış acılar…
İzlerin repliği kazınmış çoktan, hep dilimde.
Ve ben,
Her gece bir başka yalan söylerim.
Kızıllarımla süslenirim gümüş ayın altında,
Maskelerim öylesine kusursuz ki!
Binlercesinin suretinde yıkanırken
Hangisi benim? Çoktan unutuverdim.
Ama anlayın,
Lanetlerin en ilahisi belki de bu!
Özenirim sahnedeki plastikten gülüşe bile
Çünkü o, çürüyen tenimden daha gerçek.
Uğursuz bir ezgi,
Dolanıp duruyor kostümümün altında:
Sinsice kıvrılıyor
Kendime ait olamayışlarım.
Ve ben,
En çok sahiciliğinizi kıskanırım.